Demokracja & Prawa Człowieka

Mamy więcej możliwości porozumienia niż nieporozumienia. Dlaczego zatem czasami wydaje nam się, że różnice między nami są nie do pokonania? Jakbyśmy pochodzili z różnych planet. A przecież pochodzimy tylko z dwóch różnych miast, krajów czy kontynentów, czyli bynajmniej nie z tak bardzo daleka. Czy porozumienie jest możliwe tylko z kimś, kto jest taki sam jak ja albo bardzo do mnie podobny?

Obraz jak kadr z filmu: na wielkiej przestrzeni błękitu mała kropka. Prawie niewidoczna. Musimy bardzo wytężyć wzrok, by zacząć rozróżniać kształty. To mały ponton na środku morza. A w nim ludzie. Nic o nich nie wiemy. Natychmiast w mediach pojawiają się newsy: migranci z Afryki, uchodźcy z Syrii, atakują Europę, nielegalni, terroryści… No tak. Albo w mediach cisza. Kim są Ci ludzie?

Migracja jest taką formą mobilności przestrzennej, w następstwie której przemieszczająca się osoba zyskuje nową oś, wokół której oscyluje to, co  potocznie nazywamy życiem. Można więc powiedzieć, że żyjemy wtedy, gdy ruch przemienia się we względną stabilizację. Choć oczywiście nigdy nie „zastygamy” zupełnie.

Zbyt często myślimy współcześnie o tożsamości, kulturze, czy tradycji jak o cennych przedmiotach, które możemy utracić. Wyobrażamy sobie, że jedynym sposobem na ich zachowanie jest zamknięcie wszystkich trzech w pilnie strzeżonym pudełku patriotyzmu, które ma ochronić je przed zmianą. Boimy się, że pod wpływem obecności nowych sąsiadów cenne przedmioty stracą swoje kolory i kształty.

Przenieśmy się w myślach do państwa zamieszkanego i rządzonego przez Gorącą Kawę. Wyobraźmy sobie też, że któregoś dnia, uciekający przed wojną, katastrofą naturalną lub bezrobociem Cukier dociera po trudach podróży do terytorium kawowego państwa i prosi o schronienie. Stając się częścią kawowego społeczeństwa, Cukier musi dokonać wyboru pomiędzy integracją i asymilacją.

Pogląd, który można wyrazić słowami „jestem lepszą istotą od ciebie, bo mam lepsze pochodzenie, lepiej się urodziłem” leży u podstawy rasizmu. Zgodnie z tym przekonaniem szacunek należy się tylko istocie „lepszej”, jest więc jednostronny. Pod tym względem rasizm jest czystym lenistwem umysłowym.

Wilmington to największe, acz liczące tylko 70 tys. mieszkańców miasto Delaware. Założyli jest w 1638 r. szwedzcy osadnicy. Razem z pensylwańską Filadelfią i leżącym w New Jersey Camden tworzy konurbację zamieszkałą przez sześć mln ludzi, z których część dojeżdża do pracy nawet do Nowego Jorku. To także mała ojczyzna Joego Bidena.

Donald Trump stawia na kampanię bezpośrednią i spotkania w wyborcami do samego końca. Joe Biden skupił się na odbiciu pasa rdzy. Walka o głosy trwa w Ameryce podzielonej jak nigdy dotąd. 

W tej kampanii mocno daje o sobie znać stara amerykańska tradycja tzw. vote supression, czyli utrudniania możliwości oddania głosu, głównie wyborcom o lewicowych preferencjach. Utrudnianie realizacji podstawowego prawa obywatela odbywa się legalnie i nielegalnie.  

Od maja, kiedy w Minneapolis policjanci zamordowali Afroamerykanina George’a Floyda, na ustach wielu ludzi na całym świecie jest hasło Black Live Matters. To także nazwa ruchu walczącego o prawa obywatelskie. Jego społecznym i politycznym celem jest ukrócenie tzw. profilowania rasowego: Afroamerykanie są częściej podejrzewani o przestępstwa kryminalne tylko dlatego, że są czarnoskórzy. Dla Joego Bidena kwestia reformy i sanacji systemu sprawiedliwości stała się jednym z głównych postulatów kampanii.